Ulaşım, bir ülkenin kılcal damarları gibidir. Ticaretin akışı, sanayinin hızı ve lojistiğin verimliliği, bu damarların ne kadar sağlıklı işlediğine bağlıdır. Ancak her düzenli sistemde olduğu gibi, taşımacılık sektörünün de üzerinde titizlikle durulması gereken kırmızı çizgileri vardır. Bunların başında, "kabotaj" kavramıyla ifade ettiğimiz, yabancı plakalı araçların Türkiye sınırları içerisindeki iki nokta arasında ticari taşıma yapmasının yasak olması gelir.   Karayolu Taşıma Yönetmeliği, bu konuda oldukça nettir. Yabancı plakalı bir kamyonet, otobüs veya çekici; ülkemize yük veya yolcu getirebilir ya da buradan yük/yolcu alıp yurt dışına çıkış yapabilir. Ancak sınırlarımızın içinde, tıpkı yerli bir nakliyeci gibi bir şehirden diğerine taşımacılık yapamaz. Peki, bu kural neden bu kadar önemli?   Cevabı basit: Adil rekabet ve ulusal ekonomi.   Yerli taşımacımız; yetki belgeleri, SRC mesleki yeterlilik zorunlulukları, vergi yükümlülükleri ve işletme maliyetleriyle belirli bir düzenin içinde faaliyet gösterir. Yabancı taşıtların kuralsız veya mevzuat dışı bir şekilde iç pazara girmesi, bu dengenin bozulmasına, yerli esnafın ve nakliyecinin haksız bir rekabetle karşı karşıya kalmasına yol açar.   Elbette, modern dünyanın gereği olarak uluslararası taşımacılığın önünü açmak ve sınırları kolaylaştırmak bir gerekliliktir. Ancak bu kolaylaştırma, yerli üreticinin ve taşımacının "kendi evinde" devre dışı bırakılması anlamına gelmemelidir.   Sonuç olarak; yollarımızdaki düzen, hem yerli lojistik sektörümüzün geleceği hem de ülkemizin ticari güvenliği için kritik öneme sahiptir. Kurallar bellidir ve bu kurallara uyulması, sadece bir yönetmelik zorunluluğu değil, aynı zamanda sektörel bir sürdürülebilirlik meselesidir. Taşımacılıkta "yerel saha" yerli emekçinin, uluslararası saha ise iş birliğinin olmalıdır.