Hayat, çoğu zaman bir döngüden ibarettir. Gençken ektiklerimizi yaşlılıkta biçer, bugün başkalarına gösterdiğimiz tavırla yarın kendi çocuklarımıza nasıl bir miras bırakacağımızın temelini atarız. Ancak maalesef, pek çok ailede bu döngü, insanın kalbini acıtan bir "miras kavgası" trajedisiyle sekteye uğruyor. Bir baba veya anne hayata gözlerini yumduğunda, geride kalan evlatların yas tutmak yerine mal, mülk, para ve tapu peşinde birbirlerini suçlamaya başlaması, sadece bir mal paylaşımı sorunu değil, aslında derin bir ahlaki çöküşün ilanıdır. Geçmişin Gölgesi, Geleceğin Aynası Kardeşlerin birbirine düşman olduğu o karanlık günlerde, hakikat genellikle göz ardı edilir. Bir ağabeyin veya ablanın, bir diğerine sarf ettiği ağır sözler, kopardığı gönül bağları, aslında sadece maddi bir kaybı değil, kaybedilen "kardeşliği" de işaret eder. O an, hırsın gölgesinde birbirlerini suçlayanlar, şunu unuturlar: Yaşattıklarını yaşayacaklar. Bugün babasının mirası için kardeşine sırt dönen, onun hakkını gasbetmeye çalışan veya "daha fazlasını ben almalıyım" diyerek aile huzurunu dinamitleyen kişi, aslında kendi geleceğine bir "kötülük tohumu" ekmektedir. Çünkü hayat, bir aynadır. Bugün evlat olarak miras kavgası yapan kişi, yarın anne veya baba olduğunda, aynı kavgaları kendi çocuklarının gözlerinde görecektir. Adalet ve Vicdan: En Büyük Miras Gerçek miras, bankadaki rakamlar, arsa tapuları veya evlerin anahtarları değildir. Gerçek miras; babanın veya annenin bıraktığı itibar, temiz bir isim, sevgiyle örülmüş kardeşlik bağları ve helal lokmadır. Birbirini suçlayarak bölüşülen malın bereketi olmaz; zira o malın üzerine kardeş kanı (mecazen, gönül yarası anlamında) bulaşmıştır. Kardeşlerin birbirine "hakkını helal et" demesi gereken o hüzünlü günlerde, "hakkımı daha fazla almalıyım" demek, insanın kendi karakterine yaptığı en büyük ihanettir. Unutulmamalıdır ki, bugün bölüşülemeyen o mallar, yarın hepimizin gideceği o daracık yere hiçbirimizi götüremeyecek. Ancak ardımızda bıraktığımız "kardeşler birbirini yemedi, birbirine sahip çıktı" cümlesi, bırakılabilecek en büyük onurdur. Kendinize Bir Sorun Eğer bugün bir miras meselesi yüzünden kardeşinizle aranıza duvarlar örüyorsanız, durup şu soruyu kendinize sorun: "Benim çocuklarım şu an beni izliyor olsaydı, yarın benim için birbirlerine girdiklerinde, onlara söyleyecek tek bir sözüm kalır mıydı?" Kendi evlatlarınızın gelecekte birbirine yabancılaşmasını, düşman olmasını istemiyorsanız; önce siz kardeşinize elinizi uzatın. Miras, kardeşlik bağlarını koparacak bir "ayrılık gerekçesi" değil, ailenin birliğini pekiştirecek bir "paylaşım vesilesi" olmalıdır. Unutmayın; giden geri gelmiyor, ancak bugün kırdığınız o kalp, yarın kendi çocuğunuzun size olan tavrıyla size geri dönüyor. Gelecekte çocuklarınızın birbirini suçlamasını istemiyorsanız, bugün birbirinizi affetmeyi öğrenin.