Her yıl takvimler 20 Temmuz’u gösterdiğinde, hukuk dünyasında tatlı bir telaş ve ardı sıra derin bir sessizlik başlar. 31 Ağustos’a kadar sürecek olan bu zaman dilimi, toplumda genellikle "adliyelerin kepenk indirdiği" bir dönem olarak algılanır. Oysa gerçek, sanılanın aksine çok daha başkadır: Adli tatil, adaletin kapılarını kapatması değil; yalnızca ad adımlarla ilerleyen o büyük mekanizmanın nefes tazelemesidir. Hukuk; insan hayatının, vicdanın ve hakkın en hassas terazisidir. Dava dosyalarının arasında, her bir satırda insan hikayelerinin, umutların ve adalet arayışlarının biriktiği adliyelerde görev yapan hakimler, savcılar, avukatlar ve adliye çalışanları için adli tatil, bir nevi zihinsel ve ruhsal dinlenme alanıdır. Yıl boyunca omuzlarda taşınan o ağır sorumluluk yükü, 20 Temmuz itibarıyla yerini kısa bir mola anına bırakır. Ancak adalet, mola verse de durmaz. Adli tatil boyunca adliye koridorları tamamen boşalmaz. Nöbetçi mahkemeler, gecikmesinde sakınca bulunan acil işler için, tutuklu dosyalar için, nafaka ve tedbir kararları için görev başındadır. Bir çocuğun velayeti, bir mağdurun sığınma talebi ya da hak ihlalinin önüne geçecek bir tedbir kararı adli tatil dinlemez. Çünkü hayat akar, sorunlar ertelenmez ve hakkın tecellisi beklemez. Bu bir aylık süre, aslında sadece yargı mensupları için değil, toplumun adalete olan bakışı için de bir tefekkür fırsatıdır. Terazi bir anlığına dengede durur; dosya kapakları kapanır ama vicdanların nöbeti devam eder. 1 Eylül günü adli yılın açılış zili çaldığında, adliyenin yüksek tavanlı salonları yeniden adalet arayan seslerle dolacaktır. 20 Temmuz ile 31 Ağustos arasındaki bu zaman dilimi, adaletin durduğu değil; daha taze, daha tarafsız ve daha güçlü bir nefesle yeniden başlamak üzere hazırlık yaptığı bir zaman parantezidir. Unutmamak gerekir ki; adliyenin ışıkları sönse bile, adaletin nöbeti hiç bitmez.